پدر

پدرم گفت پدر جان زن اگر زن باشد

                                                   شیر در خانه و در کوچه و برزن باشد

پدرم گفت که دخت نکو بنیادم 

      
                                                   زلف بر باد مده   تا  مدهی  بر بادم

 سولماز

گر نمی دانی بدان

قدری ست که از تو ندارم خبری

                                               چه کنم نامه من بر تو ندارد اثری

داشتم یک دل آنهم

                                              به تو کردم تقدیم

بیش از این از من       
       
                                             بی دل تمنا داری

فرصتم دهید

ای تمام زخمهای کهنه زخمهای خسته ام ای تمام لحظه های لخته بسته ام

ای تمام عقده های تمام اضطرابها فرصتم دهید تا دوباره بی نقاب زندگی کنم

در حضور آفتاب زندگی کنم ای تمام گیر و دارها حصارها ای تمام انتظارها غبارها

تمام بارها فرصتم دهید تا دوباره با عزیز خود آشتی کنم تا دوباره خلوتی فراهم آورم

ای تمام دروغها فریبها ای عجیبها غریبها تمام مرگها فرصتم دهید تا دوباره آنکه داشتم

به پای عشقم بریزم فرصتم دهید تا خودم شوم


                                                     تا خودم شوم

                                                                          تا وجود و ورح خودم شوم